आउ न यार !

मेरो कला
भ्रममा रमाउने
त्यती नै हो मसँग भएको ।

एक्लो म
हज्जारौँ माइल
बाइक यात्रामा
म पछिको रित्तो सिट
सुन्यतामा पनि
कल्पित तिम्रो प्रतिबिम्ब
मुसुक–मुसुक मुस्कानमा
अघि बढ्दैछ ।

मेरो भ्रमित
इच्छा पनि
भ्रममै सिद्धिनेछु
यस्तैगरी
यथार्थबाट टाढै बसी
हाँसी–हाँसी
रमाइ–रमाइ ।

वितेका रात
सुखी बनायौ
हरेक विहानी
सपनीलाई धन्यबाद ।

विस्तारामा घुस्रिएर
आँखा चिम्म
गर्नु अघिको कामना
प्रत्येक विहान मलाई
उजिल्याउने सपनीहरु
आजपनि आउन यार !

मन्दिर

तिम्रो आलिंगनमा
कस्सिएर पनि
कठ्याङ्ग्रिएर कयौँ प्राण उडे
एकमुठ्ठी सास
थपिने आशमा
भोको पेट नाम जप्नेको
समय नपुगी सास खोसियो

तिम्रो,
न न्यानो दिने ताकत छ
न सास थप्ने
खाली मान्छेले रचेको
मान्छे नै भ्रमित बनाउने
योजना साकार पार्यौ ।

डाँडाकाँडा सजाउने
पहाड पखेरामा
चम्किरहने ढुङ्गाहरु
नदि किनारमा मुस्कुराउँदै
लडिबुडि गर्ने ढुङ्गाहरु
तिनका स्वतन्त्रता लुछेर
तिमीले बन्दी बनायौ

तिम्रा सिर्जनात्मक ढोँगहरुमा
पछि लगाउँदै
मान्छेसमेत बन्दी बनायौ

आशे मनहरुमा
त्रासदीले भरिदिने
तिम्रो नियत
तानाशाही रहरजस्ता छन्

निरासाले गल्र्याम्म
रहरहरु ढालेका दिन
सपनाहरु विलाएका क्षण
तिम्रा आफ्नै भक्तहरुले सराप्नेछन्
बन्दीहरुले बद्ला लिनेछन्
सारा जगतले खुच्चिङ् मान्ला
मलाई त डर छ
तिम्रो नियत र कर्म
सुध्रेन भने
मन्दिर, तिमीलाई पाप लाग्ला है ।

यो पनि हेर्नुहोस् । 

जय
सेवा

छत

बर्खे झरीमा
गरिवीको छतबाट
तप्प चुहिएको
मध्यरातको पानिले
मलाई कहिल्यै छोएन ।
अर्धनिन्द्रामा
कुम्लो बोकेर
ठाउँ सर्नु परेन ।
देखिरहेको सपना
Pause गर्नु परेन ।
मेरी आमा निथ्रुक्क रुझिन्
अनगिन्ती रातहरु ।
वात्सल्यको छतले
मलाई जोगाइरह्यो ।
एक थोप्पो पानिले
कहिल्यै तर्साएन ।
आकाश भन्दा ठूलो छत
मेरी आमाको मन ।

समय कुदिरहन्छ
मलाई घिसार्दै ।
अहिले तिमी छौ साथमा
जहाँ म ओत लाग्न खोज्छु
मेरो नयाँ छत-तिमी
यहीँ मुन्तिर बसेर
सुख संगाल्न खोज्छु ।
दुःख लुकाउन खोज्छु ।
जिन्दगी विताउने
लालसा छ
तिम्रो प्रेमात्माको छतमा ।

आजसम्म मेरी आमाको
ममताले ओवानो
जोगिएको म
तर आज यि आँखाहरुले
झरी बर्षाए
निथ्रुक्क भिज्ने गरी
सायद तिम्रो मनको छत
कमजोर भएछ कि !

यो पनि हेर्नुहोस् । 

जय
बिना

बाबु ! तिमी के बन्ने ?

माइ संसारमा २०६५ असोज २७ गते प्रकाशित ।

गुन्जिरहन्छ अहिले पनि तिनै शब्दहरु, म झस्किरहन्छु, मानौं कि तिनै शब्दहरुले पछ्याई रहेछन् अहिलेसम्म पनि । तपाईंलाई पनि याद छ होला, साना छँदा हरेकले सुनेका, भोगेका प्रश्नहरु, जिज्ञासाहरु हुन् यि, “बाबु ! तिमी के बन्ने ?, तिमी ठूलो भएर के बन्छ्यौ ?” यस्तै-यस्तै ।

त्यहि त हो नि, बाल्यावस्था आफुलाई केमा छाप परेको छ, कोबाट प्रभावित भइएको छ, जुन कुराको अभाब छ, दरिलो छाप छोड्न सफल भएका कुराहरुमा मन अडिरहेको हुन्छ, अनि भनिन्छ, आमा बिरामी भएको र गाउँमा डाक्टर नभएको सम्झिएर “म डाक्टर बन्छु”, साँझ पर्नासाथ चुँइक्क रोयो या फटाइ गर्नासाथ बा-आमाले “ऊ पुलिस आयो” भनेर डराएको सम्झदै अनि आफुपनि पुलिस जस्तै शक्तिशालि बन्ने कल्पना गरेर “म पुलिस बन्छु” अनि “म इन्जिनियर बन्छु” आकाशमा हवाइजहाज उडेको देखेर “म पाइलट बन्छु” जस्ता कुराहरु लाडे स्वरमा भन्दा ठूलाबडाले “स्याबास” भनेर ढाप मार्दा छाति ढक्क फुलाएर मख्ख परि दगुरेका क्षणहरु कति वयस्क मानसपटलमा आजपनि ताजै होलान् ।

म पनि उहि ड्याङ्गको मूला त हो नि । एकजना अङ्कल घरमा आएका बेला आफ्नो काखमा बसाउँदै सोधेका थिए उहि प्रश्न । अनायासै फुत्किहाल्यो “म त ठूलो राइटर बन्छु” । यो कुरा म अलि बुझने भइकनको हो । कसरी मैले यस्तो रहर गरे अर्थात म केबाट प्रभावित भएँ भन्ने कुरा आउँछ । खासमा मेरो बुवा शिक्षक हुनुहुन्थ्यो, प्रा.वि. लेभलको टिचर, त्यै पनि घरबाट धेरै टाढा । वर्षा एकदुइ पटक मात्र घर आउन मिल्ने । आफ्ना कलिला छोराछोरी र पत्निबाट बिछडिएका तितापलहरुलाई, मनका भेलहरुलाई कविता, कथा मार्फ कापिमा उतार्नु हुनेरहेछ । हामी -दिदी, दाई र म) सिलिङ्गमा राखेका पुराना डाइरीका पानाहरुमा छरपष्ट बुवाका भावन पढेर बुझि-नबुझि रमाइलो गथ्र्यौं । फेरि मेरो मामाहरु पनि असाध्यै बिद्धान । उहाँका नामहरु छापा अक्षरमा देख्दा हाम्रो पनि नाम त्यसरी नै छाप्ने रहर हुन्थ्यो । फेरि राम्रो मान्छेको सबैले नै चर्चा गर्छन् नि । मलाई फलानाको भान्जो भनेर चिन्ने, माया गर्ने अनि मामा जस्तै ठूलो मान्छे बन्नु पर्छ है भनेर घच्घच्याउने धेरै थिएँ । त्यसैले नै प्रभावित भएको हुनुपर्छ सायद । गाउँतिर पत्रिका किनेर पढ्ने त सम्भावना नै थिएन तर पसलमा चिनी, चियारङ्ग र अन्य सामानहरु किन्न जाँदा सामान पोको पारेका पत्रिकाका पानाहरुमा मामाको नाम र फोटो देख्नासाथ म धक्कु लगाउँथे । पोको खोलेर देखाउँथे पसले र गाउँलेलाई “यी मेरो मामा”, सामान पोखिएको पनि याद हुन्नथ्यो । त्यसै-उसै गरेर गाउँमा इज्जत कमाएको थिएँ । हुन त खास मैले आफ्ना दौंतरीहरुलाई “के बन्ने” भन्ने प्रश्नमा “डाक्टर” भनेको रहेछु । पछि कुरै कुरामा एक-दुई जनाले मलाई अप्ठ्यारो पनि पारे तर मैले कसो-कसो गरेर मोडिफाइ गरि छोडें, आफ्नो उद्देश्यलाई । बाल्यकाल पनि अचम्मको लाग्छ, आफ्ना इच्छाहरु, उद्देश्यहरु अरुबाट इन्फ्लुएन्स भएको देख्दा । बरु त्यसबेला “धुम” फिल्म चलेको भए फिलिममा चोरले गरेको चकचकी, चामत्कारीक सफलता देखेर शायद म पनि भन्ने थिएँ होला “कुख्यात चोर बन्नेछु, ऋतिक रोशनजस्तो” ।

पुल

तिमी पारी थियौ
धेरै टाढा ।

कहाली लाग्दो भेल
मैलो र घिनाउने
षडयन्त्र र सन्त्रासको
नदीरुपी समाज तरेर
तिमीलाई भेट्ने
विकल्प एउटै थियो – पुल ।

यो मायाको पुल
सम्मोहनको पुल
तृष्णाको पुल ।
हरेक साँझ
तिमी भेट्न आउँदा
अघात प्रेमले
बलियो पारेको ठानी
उफ्रिउफ्रि तर्थेँ ।
पुल मुनिको कुसंस्कार
तरेको सम्झी
रोमान्चित हुन्थेँ ।

तिमीले आज पनि
बाटो हेर्यौ होला
त्यही पुल टेकेर
आउने आशमा ।

गएकै त हो नी
म पनि ।
पुल भत्किएछ ।

उहि दुषित संस्कार
सडिएका रिती
अनि साघुँरो मानसिकता

हरे ! यो समाज
तर्नै सकिन ।

असली हिरा चैँ भित्र चम्किदैछन् नि । खोलेर हेर्नुस् ।
सेवा
जय
बिना
रिचा